Lubie być smutny, natomiast nie lubie być smutny publicznie, szczególnie wtedy kiedy wiem, że w pobliżu jest pan J, który już zaciera ręce żeby wykorzystać swoją wrodzoną zdolność do wprawiania siebie w dobry nastrój. Dlatego bezpieczniej dla mnie jest posłużyć się drugą osobą i pokazać mój smutek w jej oczach na zdjęciu, do tego dodać trochę nitki, położyć gołą stopę na szybie i wychodzi piękny psychologiczny portret człowieka. Po wszystkim mam kupe potłuczonego szkła na podłodze, w tyłku i kto wie gdzie jeszcze.... i humor wraca.

 
Częsty brak hajsu wywołuje u mnie częste egzystencjonalne przemyślenia, trwają jednak zbyt krótko żeby popaść w depresje albo wyciągnąć z nich słuszne wnioski. Zdaża się natomiast, że podczas tej  chwili do głowy wpadnie mi cudowna myśl, którą uda się zamienić na obraz. I tak przy użyciu orzechów podjąłem się próby przedstawienia przemijania , starości , śmierci , martwicy mózgu …itd (jakie to banalne).

Dużo czasu minęło od ostatniego wpisu. Powiedziałbym, że to z braku czasu,  mógłbym również usprawiedliwiać się wielką karierą didżeja,  czy kiepską sytuacją w domu, ale nie jestem aż tak wstrętnym kłamczuchem. Tak więc tym razem powiem wprost : Nie chciało mi się !... może teraz będzie inaczej.

Trochę to trwało zanim odnalazłem w sobie ziarnko odwagi i oddałem do wywołania kliszę ze zdjęciami z Berlina. Nerwowe obgryzanie paznokci, wyrywanie sobie włosów i jest ! Oto przedstawiam wam krótką i mało spójną relacje z pobytu w Berlinie, enjoy.

Tradycyjną potrawą Niemieckiej ulicy jest carrywurst czyli kiełbasa z dużą ilością curry często podana w tajemniczej panierce i z frytkami, jej smak jest równie tajemniczy co sama potrawa. Na drugim, miejscu plasuje się nieśmiertelny Kebab, najlepszy oczywiście od turka. Pocieszający jest również fakt, że kosztuje właściwie tyle samo co w naszym kraju.


Pozytywne wrażenie wywarł na mnie także pchli targ, na którym mozna kupić dosłownie wszystko, zestaw klocków lego z przed ponad 18 lat rozpierdolił moje serduszko totalnie. W opór mega są także sklepy z używaną odzieżą i obuwiem, poza tuzinem białych kozaczków można się w nich zaopatrzyć w mało znoszone najacze, conversy czy adasie i do tego wszystkie z krótkich serii, przystępność cen jednak nie porywa do tańca, produkt raczej dla osób, które z grzybicą stóp są są na ty i pałają ogromną miłością do butów.
Byłbym ignorantem i kawałkiem chuja gdybym nie wspomniał o moich opiekunach, którzy dzielnie oprowadzali mnie po przeróżnych zakątkach Berlina. Podróżowanie po mieście to czysta (może poza niektórymi przystankami metra) przyjemność. Wszędzie można dojechać szybko i bez nerwów, a to za sprawą ogromnej ilości dostępnych środków transportu (9 linii metra ) no i oczywiście napojów wyskokowych, które można spożywać legalnie na ulicy.
Mimo gównianej pogody sporo spacerowaliśmy po mieście, szczególną uwagę podczas spaceru trzeba zwracac na rowery, które z prędkością światła napierdalają po chodnikach, nie mówiąc nawet przepraszam. Kwestia przechodzenia przez ulicę też bywa dość upierdliwa, na zielone światło czeka się kilka minut, a czasu na przejście prze pasy jest mniej niż niewiele. Na pocieszenie można w czasie postoju zaczerpnąć duży łyk zimnego piwa.

Jako kulturalni i inteligentni ludzie, nie mogliśmy pogardzić odwiedzeniem kilku galerii i wystaw. Fakt, że akurat trwał europejski miesiąc fotografii w Berlinie zmobilizował nas do ruszenia tyłków z ciepłego mieszkania, dzięki temu mieliśmy szanse obejrzeć prace Petera Lindbergha, Arno Fichera czy Izisa, było naprawdę mega .

Przy okazji wystaw fotograficznych, mieliśmy okazje podziwiać przedziwne instalacje oczywiście z kategorii sztuka współczesna w Berlinische Galerie – Landesmuseum für Moderne Kunst, Fotografie und Architektur.